خبرگزاری مهر، گروه استانها: بیمارستان برای شهرستانی مانند لنده فقط یک ساختمان درمانی نیست، گاهی فاصله میان داشتن یک بیمارستان و نداشتن آن، فاصله میان رسیدن بهموقع یک بیمار اورژانسی و گرفتار شدن او در مسیر اعزام است.
لنده با حدود ۲۲ هزار نفر جمعیت، دهها روستای پراکنده و موقعیتی کوهستانی در جنوبغرب کهگیلویه و بویراحمد، سالها است برای برخورداری از یک بیمارستان مستقل انتظار میکشد.
این شهرستان در سال ۱۳۹۱ از شهرستان کهگیلویه جدا و مستقل شد، اما توسعه زیرساختهای آن همواره با محدودیتهای اعتباری و جغرافیایی همراه بوده است، لنده در منطقهای کوهستانی و گرمسیری قرار گرفته و پراکندگی روستاها و مسیرهای ارتباطی، دسترسی سریع به خدمات تخصصی درمانی را به مسئلهای جدی تبدیل کرده است.
تا امروز مرکز درمانی لنده بخش مهمی از نیازهای اولیه مردم را پاسخ داده، اما برای خدمات بیمارستانی تخصصی، بیماران همچنان به مراکز درمانی شهرستانهای دیگر وابستهاند، بیمارستان امام خمینی(ره) دهدشت نیز علاوه بر جمعیت کهگیلویه، بیماران لنده و چرام را پوشش میدهد و همین مسئله فشار مضاعفی بر ظرفیت درمانی آن ایجاد کرده است.
چرا بیمارستان لنده به مطالبهای جدی تبدیل شد؟
موضوع احداث بیمارستان در لنده سالها است مطرح است، حتی پیش از شکلگیری پروژه ۳۲ تختخوابی، در چارچوب تفاهمنامه بنیاد علوی و وزارت بهداشت، احداث یک مرکز جامع درمانبستر ۱۰ تختخوابی در شهرستان مطرح و کلنگ آن به زمین زده شده بود، اما نیازهای درمانی شهرستان و ضرورت ایجاد یک مرکز بیمارستانی مستقل باعث شد طرح بیمارستان ۳۲ تختخوابی دنبال شود.
اهمیت این طرح تنها به جمعیت شهر لنده محدود نیست، شهرستان دارای دهها روستای پراکنده است و بخشی از جمعیت روستایی برای دریافت خدمات تخصصی باید مسافت بیشتری را طی کند، در گذشته نیز مسئولان محلی، نبود بیمارستان را از مشکلات اصلی منطقه عنوان کرده و نسبت به دشواری انتقال بیماران به دهدشت و دیگر شهرها هشدار داده بودند و از همین رو بیمارستان لنده در سالهای گذشته از یک پروژه عمرانی معمولی به یکی از مطالبات اصلی مردم تبدیل شد.
کلنگی که شهریور ۱۳۹۹ بر زمین خورد
سرانجام عملیات اجرایی پروژه ملی ساخت بیمارستان ۳۲ تختخوابی لنده در شهریور ۱۳۹۹ آغاز شد، خبرگزاری مهر در هفدهم شهریور ۱۳۹۹ از آغاز عملیات اجرایی این پروژه خبر داد که قرار بود بخشی از نیازهای درمانی شهرستان را در داخل لنده پاسخ دهد اما مسیر پروژه آنگونه که در زمان آغاز انتظار میرفت، سریع طی نشد و تأمین اعتبار و مشکلات پیمانکار در مقاطع مختلف به مانعی برای پیشرفت آن تبدیل شد.
پروژهای که قرار بود در مدت محدودی به نتیجه برسد، بهتدریج وارد سالهای بعد شد و هر بار درصد پیشرفت جدیدی برای آن اعلام شد، اما بیمارستان همچنان از مرحله بهرهبرداری فاصله داشت.
از ۵۵ درصد تا ۹۵ درصد؛ پروژهای که جلو رفت اما تمام نشد
در خرداد ۱۴۰۲، سعید جاودانسیرت، رئیس وقت دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، در بازدید از پروژه اعلام کرد بیمارستان ۳۲ تختخوابی لنده ۵۵ درصد پیشرفت فیزیکی دارد.
وی تأمین اعتبار برای تسریع در روند اجرایی پروژه را یکی از اولویتها عنوان کرد.
در سال ۱۴۰۳ نیز سیدمحمد موحد، نماینده مردم کهگیلویه، بهمئی، چرام و لنده در مجلس شورای اسلامی در گزارشی از عملکرد حوزه بهداشت و درمان، پیشرفت بیمارستان ۳۲ تختخوابی لنده را ۷۵ درصد اعلام کرد.
اما این افزایش درصد پیشرفت هنوز به معنای آماده بودن بیمارستان برای پذیرش بیمار نبود.
در خرداد ۱۴۰۴، سیدمحمد تقوی، فرماندار لنده، از اختصاص ۱۰۰ میلیارد ریال برای تسریع در تکمیل بیمارستان خبر داد، در همان مقطع همچنین اعلام شد پیمانکار حدود ۳۵۰ میلیارد ریال مطالبه دارد و مشکلات مالی یکی از عوامل وقفه در پروژه بوده است.
به این ترتیب، پروژهای که در سال ۱۳۹۹ آغاز شده بود، پس از حدود پنج سال همچنان درگیر تکمیل و تأمین اعتبار بود.
در ادامه، گزارشهایی از رسیدن پیشرفت پروژه به بیش از ۹۵ درصد منتشر شد و حتی از پیشبینی ایجاد بیش از ۴۵ فرصت شغلی در بیمارستان سخن به میان آمد، اما اینجا همان نقطهای است که «درصد پیشرفت» با «بهرهبرداری» فاصله پیدا میکند، ساختمانی که ۹۵ درصد پیشرفت دارد، هنوز بیمارستانی نیست که مردم بتوانند تخت، پزشک، اتاق عمل و خدمات تخصصی آن را در اختیار داشته باشند.
وعدههای افتتاح؛ تاریخهایی که به خط پایان نرسیدند
پرونده بیمارستان لنده فقط روایت افزایش درصد پیشرفت نیست، بلکه روایت وعدههایی است که در مقاطع مختلف برای پایان پروژه داده شد، از سال ۱۴۰۲ که پروژه ۵۵ درصد پیشرفت داشت، موضوع تسریع و تأمین اعتبار مطرح بود، در سال ۱۴۰۳، پیشرفت پروژه به حدود ۷۵ درصد رسید، در سال ۱۴۰۴، با تزریق اعتبار و پیگیریهای مسئولان، سخن از پیشرفت بالای پروژه و نزدیک شدن آن به پایان مطرح شد.
حتی زمانی که پیشرفت بیش از ۹۵ درصد اعلام شد، انتظار عمومی این بود که پروژه دیگر در فاصله کوتاهی به بهرهبرداری برسد، اما تجربه لنده نشان داد که در پروژههای درمانی، پایان عملیات ساختمانی لزوماً پایان پروژه نیست بلکه تجهیز، تأمین نیروی انسانی، اخذ مجوزها و راهاندازی بخشها میتواند خود مرحلهای طولانی باشد.
۱۴۰۵؛ بیمارستان از ساختمان عبور نکرده، اما به مرحله تکمیل رسیده است
سال ۱۴۰۵ برای بیمارستان لنده با یک تفاوت مهم همراه شد، موضوع دیگر فقط تکمیل ساختمان نیست، بلکه مجوزها، فازهای اجرایی، تجهیزات و تأمین نیروی متخصص نیز به بخش اصلی پرونده تبدیل شده است.
در گزارشهای سال جاری، پروژه در قالب چند فاز دنبال شده است، فاز نخست تکمیل شده، فاز دوم به حدود ۹۸ درصد رسیده و برای فاز سوم نیز روند انتخاب پیمانکار دنبال شده است، از سوی دیگر، دانشگاه علوم پزشکی نیز در سال ۱۴۰۵ اعلام کرده است که مناقصه بیمارستانهای ۳۲ تختخوابی لنده، سیسخت و چرام برگزار شده و پیمانکاران آنها مشخص شدهاند و عملیات اجرایی در این پروژهها آغاز شده است.
این تغییرات نشان میدهد پرونده بیمارستان لنده وارد مرحلهای شده که دیگر نمیتوان تنها با اعلام درصد پیشرفت درباره آن قضاوت کرد، اکنون باید پرسید چه زمانی تجهیزات وارد بیمارستان میشود و چه زمانی نخستین بیمار پذیرش خواهد شد.
ساخت ساختمان بهتنهایی کافی نیست
رئیس دانشگاه علوم پزشکی یاسوج در گفتوگو با خبرنگار مهر با اشاره به وضعیت پروژههای بیمارستانی استان، از شتاب گرفتن روند اجرای طرحهای درمانی خبر داد.
سیده رقیه پناهی درباره بیمارستانهای ۳۲ تختخوابی لنده و چرام اعلام کرد که این پروژهها وارد مرحله تکمیلی شدهاند، مناقصات آنها برگزار شده و پیمانکاران مشخص شدهاند و عملیات اجرایی آنها آغاز شده است.
وی در عین حال بر یک نکته مهم تأکید کرد: ساخت ساختمان بیمارستان بدون تأمین تجهیزات مدرن و نیروی متخصص، بهتنهایی نمیتواند نیاز مردم را پاسخ دهد.
به گفته رئیس دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، در ماههای اخیر روند اجرای طرحهای عمرانی دانشگاه علوم پزشکی شتاب گرفته و هفت پروژه مهم مصوب سفر رئیسجمهور در اولویت اجرا قرار گرفتهاند.
وی همچنین اعلام کرده است که در شش ماه گذشته حجم قراردادهای منعقدشده برای پروژههای عمرانی دانشگاه به اندازه مجموع قراردادهای سه سال گذشته بوده است، موضوعی که از نگاه دانشگاه نشاندهنده تلاش برای فعال کردن طرحهای نیمهتمام است.
این اظهارات یک واقعیت مهم درباره بیمارستان لنده را روشن میکند: حتی اگر عملیات ساختمانی به پایان برسد، بدون تجهیزات و نیروی متخصص، پروژه هنوز به معنای واقعی کلمه «بیمارستان فعال» نیست.
بیمارستان، مهمترین مطالبه مردم لنده
فرماندار لنده هم احداث و بهرهبرداری از بیمارستان ۳۲ تختخوابی را یکی از مهمترین و حیاتیترین مطالبات مردم منطقه عنوان کرده است.
سیدمحمد تقوی با اشاره به آخرین وضعیت اداری و اعتباری پروژه اظهار کرد: فرآیند اخذ مجوز ماده ۲۳ بیمارستان پس از هفت سال در حال تکمیل است و این مجوز در آینده نزدیک صادر خواهد شد.
وی همچنین بر پیگیری روند تکمیل پروژه تأکید کرده و بیمارستان را از طرحهای مهم شهرستان دانسته است.
فرماندار لنده همچنین اعلام کرد : در سفر رئیس جمهور هزار و ۲۰۰ میلیارد ریال به این طرح اختصاص یافته است.
هر چند در گزارشی دیگر، بیمارستان ۳۲ تختخوابی لنده و محور ملی لنده-تشان مجموعاً حدود ۴ هزار و ۵۰۰ میلیارد ریال اعتبار از محل پروژههای مصوب سفر دریافت کردهاند.
این اختلاف در ارقام اعلامشده، ضرورت شفافسازی رسمی را بیشتر میکند زیرا باید مشخص شود سهم دقیق بیمارستان از اعتبارات سفر ریاست جمهوری چه میزان است و این اعتبار چه مقدار تخصیص یافته و چه مقدار هزینه شده است.
یک تناقض مهم؛ فاز سوم ۷۰ درصد یا در مرحله انتخاب پیمانکار؟
یکی از نقاطی که در روایتهای سال ۱۴۰۵ نیازمند توضیح دقیقتر است، وضعیت فاز سوم پروژه است، در یک گزارش از وضعیت بیمارستان، فاز نخست تکمیلشده، فاز دوم حدود ۹۸ درصد و فاز سوم در مرحله مناقصه و تعیین پیمانکار عنوان شده است و در گزارش دیگری از اظهارات فرماندار، برای فاز سوم پیشرفت حدود ۷۰ درصد اعلام شده است.
برای یک پروژه هفتساله ، مردم حق دارند بدانند عدد واقعی پیشرفت پروژه کدام است و چه مقدار از کار باقی مانده است.
بیمارستان لنده دقیقاً کجای مسیر ایستاده است؟
اگر خط زمانی پروژه را کنار هم بگذاریم، مسیر هفتساله آن روشنتر میشود: در شهریور ۱۳۹۹ آغاز عملیات اجرایی بیمارستان ۳۲ تختخوابی لنده، خرداد ۱۴۰۲ پیشرفت فیزیکی ۵۵ درصد اعلام شد، سال ۱۴۰۳ پیشرفت پروژه حدود ۷۵ درصد اعلام شد، خرداد ۱۴۰۴ اختصاص ۱۰۰ میلیارد ریال برای تسریع پروژه و اعلام مطالبات ۳۵۰ میلیارد ریالی پیمانکار، سال ۱۴۰۴ گزارشهایی از پیشرفت بیش از ۹۵ درصد منتشر شد، ۱۴۰۵ پروژه وارد مرحله تکمیل، تعیین تکلیف فازهای باقیمانده، تجهیزات و اخذ مجوزهای لازم شد ،مرداد ۱۴۰۵: دانشگاه علوم پزشکی از برگزاری مناقصه و مشخص شدن پیمانکار پروژههای بیمارستانی لنده، چرام و سیسخت خبر داد و در شهریور ۱۴۰۵ فرماندار لنده از تکمیل فرآیند اخذ ماده ۲۳ و صدور قریبالوقوع این مجوز خبر داد.
مسئله فقط ساختمان نیست؛ مردم تاریخ میخواهند
اکنون نزدیک به هفت سال از آغاز عملیات اجرایی بیمارستان لنده گذشته است، در این مدت، پروژه از ۵۵ درصد پیشرفت به اعداد بالاتر رسیده، اعتبارات جدید برای آن اعلام شده، مشکلات پیمانکار مطرح شده، فازهای مختلف تعریف شده و در سال ۱۴۰۵ نیز پرونده وارد مرحله تکمیلی شده است.
اما برای مردم، عدد ۵۵، ۷۵ یا ۹۵ درصد در نهایت یک عدد است؛ آنچه اهمیت دارد زمان بهرهبرداری واقعی است، مردم لنده میخواهند بدانند چه روزی بیمارستان آماده پذیرش بیمار خواهد بود، چه روزی تجهیزات در آن مستقر میشود، چه زمانی پزشک متخصص و کادر درمان در آن حضور خواهند داشت و چه زمانی دیگر برای دریافت خدمات تخصصی مجبور به طی مسیر به سمت دهدشت و دیگر مراکز درمانی نخواهند بود.
این مطالبه با توجه به پوشش درمانی بیمارستان امام خمینی(ره) دهدشت برای جمعیت شهرستانهای کهگیلویه، چرام و لنده اهمیت بیشتری پیدا میکند.
مشکل لنده فقط کمبود اعتبار نیست
پرونده بیمارستان لنده نشان میدهد مسئله پروژههای عمرانی در استان را نمیتوان فقط به «کمبود پول» تقلیل داد، اگرچه تأمین اعتبار و مطالبات پیمانکار در سالهای گذشته یکی از عوامل کندی پروژه بوده، اما پس از رسیدن پروژه به پیشرفتهای بالا، مسائل دیگری مانند مجوز، تجهیز، تأمین نیروی انسانی و راهاندازی نیز به همان اندازه تعیینکننده شدهاند.
به بیان ساده، پروژه زمانی تمام شده نیست که دیوارها ساخته شده باشند، پروژه درمانی زمانی تمام شده است که ساختمان، تجهیزات، نیروی انسانی، مجوز و خدمت همزمان کنار هم قرار گرفته باشند.
تجربه لنده حتی یک هشدار بزرگتر برای پروژههای عمرانی استان دارد، نباید تنها با تعداد پروژههای کلنگزنی و میزان پیشرفت فیزیکی، عملکرد عمرانی را سنجید زیرا شاخص نهایی باید «خدمت تحویلشده به مردم» باشد.
اگر بیمارستان لنده ۹۵ درصد ساخته شده باشد اما هنوز پذیرش بیمار در آن آغاز نشده باشد، برای شهروندی که در شرایط اضطراری نیازمند خدمات درمانی است، تفاوت چندانی میان ۹۵ درصد و صفر درصد وجود ندارد، زیرا خدمت هنوز در دسترس او نیست.
هفت سال انتظار، حالا یک تاریخ قطعی میخواهد
بیمارستان ۳۲ تختخوابی لنده دیگر نباید در چرخه وعده، اعتبار، درصد پیشرفت و وعده جدید باقی بماند، پروژه از شهریور ۱۳۹۹ آغاز شده و اکنون در شهریور ۱۴۰۵، مطالبه مردم از مسئولان دیگر صرفاً «تأمین اعتبار» نیست، مردم یک برنامه زمانبندی شفاف برای پایان کامل پروژه و آغاز خدمترسانی میخواهند.
دانشگاه علوم پزشکی باید میزان دقیق اعتبار هزینهشده، اعتبار تخصیصیافته، اعتبار موردنیاز، وضعیت تجهیزات، تعداد نیروهای موردنیاز و زمان تأمین آنها را اعلام کند.
فرمانداری نیز باید به صورت شفاف درباره وضعیت ماده ۲۳، فاز سوم و زمانبندی نهایی پروژه پاسخ دهد.
مهمتر از همه، باید یک تاریخ مشخص برای بهرهبرداری اعلام شود؛ تاریخی که قابل سنجش و مطالبه باشد، هفت سال پس از کلنگزنی، دیگر برای مردم لنده «درصد پیشرفت» کافی نیست، آنها تاریخ میخواهند، تاریخ افتتاح، تاریخ تجهیز و تاریخ پذیرش نخستین بیمار.
اقتصادآینده نیوز منتظر دریافت اخبار و پیام های هموطنان عزیز می باشد.
دیدگاه