
گاهی در فاصلهای کوتاه، دو تصویر متفاوت از زندگی، پیش رو قرار میگیرد. دو قاب گرچه از نظر سن و سال و حال و هوا تفاوتهای بسیاری دارند، اما هر دو روایتگر یک حقیقتاند: جریان بیوقفه زندگی....
این هفته در شرکت آب منطقهای فارس، شاهد دو رویداد بودم که هرکدام به شکلی متفاوت، پنجرهای برایم به تماشای زندگی گشودند.
قاب نخست؛ تماشای زندگی در چشمهای روشن فردا
روز یکشنبه در سالن شهید ترکمان، آیین اختتامیه طرح دانشآموزی نجات آب (داناب) سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴، با حضور شکوهمند دانشآموزانی برگزار شد که در مسابقات مختلف این طرح، از جمله نقاشی، عکاسی، ویدئو و دیگر فعالیتهای فرهنگی و آموزشی، خوش درخشیده و برگزیده شده بودند.
تقدیر مهندس سیاوش بدری، مدیرعامل محترم شرکت، از این دانشآموزان، بهانهای بود برای تماشای صحنههایی فراتر از یک مراسم تقدیر. چهرههایی شاداب، لبخندهایی بیتکلف، برق نگاهها و آن جوشوخروش دوستداشتنی که در چشمهای زیبایشان موج میزد، به من حس دلنشین جریان زندگی را منتقل میکرد. گو در هر نگاه، امیدی جوانه میزد و در هر لبخند، نوید فردایی روشنتر به چشم میآمد.
آن روز بیش از آنکه به برگزیدگان یک مسابقه نگاه کنم، به نسلی میاندیشیدم که قرار است فردای سرزمین و منابع آب آن را به دست بگیرد؛ نسلی که اگر امروز با زبان هنر و آگاهی با مفهوم ارزشمند آب آشنا شود، شاید فردا پاسدار شایستهتری برای این میراث گرانبها باشد.
قاب دوم؛ تماشای زندگی در آینه سالهای سپریشده
امروز آیین تجلیل از بازنشستگان شرکت آب منطقهای فارس بود. فضایی آمیخته با صمیمیت، احترام، خاطره و البته اندکی حسرت....
چهرههایی آشنا، از دور و نزدیک؛ مردان و زنانی که سالهای جوانی و توان خود را در راه خدمت گذرانده بودند و اکنون سپیدی موهایشان، نه نشانه پایان راه، که گواه سالهایی از تلاش، تجربه و خاطرات مشترک بود. برای من که با بسیاری از این عزیزان خاطراتی دور یا نزدیک داشتم، دیدن دوباره آنان، مرور بیاختیار روزهایی بود که گویی همین دیروز اتفاق افتادهاند. انگار آسیاب زمان همچنان میچرخد و ما، بیآنکه چندان متوجه باشیم، از پیچوخم سالها عبور کرده بودیم.
در پایان مراسم، اهدای شاخهای گل توسط مدیر عامل محترم به این عزیزان، اگرچه هدیهای کوچک و به تعبیری «برگ سبزی تحفه درویش» بود، اما در دل خود معنایی بزرگ داشت؛ ادای احترام به کسانی که بخشی از عمر و جوانی خویش را در مسیر خدمت به مردم و سرزمینشان سپری کردهاند.
آن لحظه، بیش از هر چیز، این تک بیت در ذهنم طنینانداز شد:
در طبع جهان اگر وفایی بودی.
نوبت به تو خود نیامدی از دگران.
دو قاب، یک حقیقت
در یک هفته، در یک مجموعه و در دو مراسم متفاوت، دو سوی چرخه زندگی را دیدم؛ در یکی، چشمهایی که با شور و شوق به آینده مینگریستند و دیگری، نگاههایی که گنجینهای از خاطرات گذشته را با خود داشتند. یکی آغاز راه و دیگری حاصل سالها پیمودن راه؛ یکی سرشار از انرژی و آرزو دیگری آمیخته با تجربه آرزو و چه زیباست اگر سازمانی بتواند هم به شور و انگیزه نسل فردا بها بدهد و هم حرمت و جایگاه نسل دیروز خود را پاس بدارد.
شاید معنای واقعی تداوم یک شرکت همین باشد؛ جوانانش را به فردا امیدوار کرده و پیشکسوتانش را در امروز فراموش نکند. زندگی میگذرد؛ اما آنچه از ما میماند، ردپای مهربانی، تلاش و احترامی است که در دل دیگران به یادگار گذاشتهایم.
یادداشت: مهندس محمدمهدی شریفی


دیدگاه