دهها و بلکه صدها سالی میشود که پیشه وران و خرده معامله گران یا تاجران محلی فعال در مناطق کوچک دیده نشده و مورد توجه قرار نگرفته اند و به عبارتی این قشر شریف و بی ادعا و البته بی نام و نشان و خدمات رسان مورد غفلت و فراموشی قرار گرفته اند.نگارنده بواسطه شغل مرحوم ابوی در مقطعی از زمان ناچار به مساعدت و همراهی با وی درمناطق دور دست و روستاهای شمال فارس بودم و به خوبی درد و رنج این قشر نادیده یعنی خرده معامله گران و تاجران محلی و پیشه وران سیار خدمات رسان به مردم روستاها و عشایر را دیده بودم و خوب میدیدم برای رساندن مایحتاج روستاییان و از جمله خشکبار و تره بار( میوه) و ادویه جات و پارچه و ظروف خانگی، کفش و لباس و... آنان چگونه باید درد و رنج ها و سختی های مسیر های ناهموار و صعب العبور را با وسایل نقلیه خود بپیمایند تا مثلا به یک آبادی با چند خانوار محدود در دل دره ها یا بر پشت کوه های سخت برسند یا برای رفتن به محل استقرار چند عدد چادر عشایری چه مصائب و گرفتاریهایی را باید تجربه کنند تا بتوانند به آنجاها برسند و اجناس خود را به مردان و زنان عشایر و روستاییان بفروشند و در عوض پول یا اغلب آنها محصولات خودشان را به فروشندگان و پیشه وران بدهند و آنان یعنی پیله وران و کاسبکاران دوره گرد هم پس از چند روز روزی که از خانه و خانواده و شهرهایشان دورند برگردند و به جمع خانواده های عزیزشان بپیوندند و پی از تجدید قوا و استراحت دو سه روزه مجددا به سمت همان مناطق روستایی و عشایری حرکت کنند و روز از نو و روزی از نو را آغاز کنند.
نکته قابل ذکر اینکه جماعت پیله ور و کاسب کاران دوره گرد که به راستی بازارهای بزرگ و فروشگاه های ثابت و پر زرق و برق موجود از دل شهرها را به دل روستاها و مناطق عشایری میبرند باید ساماندهی شده و به نوعی دیده شوند و اینگونه نباشد که هیچ کس از حال و روز آنان و سختیها و مشقات کارشان خبر نداشته باشد. پیشه وران دوره گرد از هیچگونه امتیازات مالی و تسهیلات شغلی برخوردار نیستند و در محاسبات تجاری و مالی و اداری کشور دیده نشده و به حساب نمی آیند و در غربت غریبانه خود به خدمات دهی بی منت و تسهیل در خرید اجناس و مایحتاج ایشان،کاهش عبور و مرور روستاییان و عشایر و فروش کالاهای آنان و خرید تولیدات دامی و زراعی عشایر و روستا ها نقش آفرین هستند اما این دسته از افراد از بیمه های تامین اجتماعی و خدمات رفاهی لازم برخوردار نیستند و وقت عزیز و وسیله نقلیه خویش را به رایگان در این مسیر هزینه کرده و مورد استفاده قرار میدهند.
دولت بویژه وزارتخانه کار و تعاون و رفاه اجتماعی باید در ابتدا به تهیه لیست و بانک اطلاعات افراد پیشه ور یا خرده معامله گران و تاجران کوچک و فعال در مناطق محروم و دور افتاده کشور اقدام کند و سپس برابر با سابقه کاری و سن و سال فعالیت ها و نوع خدماتی که ارائه میدهند کاری برای قشر خرده معامله گریا پیشه وران و تاجران محلی انجام دهند و آنان را از این بی سرو سامانی و بدون صنف بودن و نداشتن اتحادیه یا ساختار مدیریتی در سطح ملی و محلی (کشوری و استانی) بیرون آورند. آنان حتی میتوانند سفیران سیار و همیشگی حوزه های کتاب و فرهنگ و دانایی،آگاهی و سلامت در سطح جامعه محسوب گردند و بدون دخل و تصرف در ساختار آموزشی و فرهنگی کشور تسهیل کننده این دو مهم در تمامی سطوح کاری و شغلی و فعالیت های شخصی و مستمرشان باشند.
امید که دولت و تشکلهای مردم نهاد در راستای توجه ویژه به تاجران محلی و پیشه وران شهرستانی کند و آنان را از این بی خبری و بی اطلاعاتی به در آورد و نسبت به پتانسیلها و ظرفیت های عالی آنان غفلت نکند!
دیدگاه